رها و ناهشیار مینویسم

.
سطرهایی از کتابِ #رها_و_ناهشیار_می_نویسم 

نویسنده بودن در شبها و روزهای زیادی کمکم میکند. تازه، خیلی خیلی ارزانتر از روانکاوی تمام میشود.
به محض اینکه رخدادی را مینویسید، کمکم از آن فاصله میگیرید. از جایی به بعد، حتی درونیترین و دهشتناکترین جزئیات زندگیتان هم به مادهی خام نوشتن تبدیل میشوند. وقتی فلاکتتان را روی کاغذ میآورید، بیقدرتش میکنید. از ایزابل آلنده که کتاب پائولا: یک خاطرهپردازی را دربارهی مرگ دخترش نوشته، شنیدم که «نوشتن همیشه فرآیندی شعفآمیز است. به جایی آرام درون خودت میروی و چیزی بسیار دردناک را به کلمه تبدیل میکنی. نوشتن حد و مرزی به درد میدهد. از سردرگمی درت میآورد. کمکت میکند بفهمی و در نهایت، بپذیری.»(صفحه۳۲۲)

برخلاف انتظارمان، فکرهای آدم هر چه شخصیتر و منحصربهفردتر باشند، برای دیگران معنادارتر خواهند بود. به تعبیر یونگ «شخصیترین چیزها عمومیترین چیزها هستند.» بنابراین، تنها توجیه ممکن برای بازگویی قصههای شخصی این است که بگوییم هر کسی، هر آدم کوچک و خودخواهی که تودهای از درد و رنج است از جمله من و شما، کل وضعیت انسانی را درون خودش دارد.(صفحه۲۶)

#رها_و_ناهشیار_می_نویسم
نوشتهی #ادر_لارا 
ترجمهی #الهام_شوشتری_زاده
نشر #اطراف

از ماجراهای اداره...