برادرم خسرو

امروز"برادرم خسرو" را دیدم. فیلم داستانِ خوبی داشت. رابطهی دو برادر و چیزهایی که هیچوقت از بین نمیروند، خودشان را گوشهای در وجودمان پنهان میکنند و ناگهان در بعدازظهری زمستانی بین حرفها و بحثهای دیگر دوباره پیدا میشوند. خسرو که شهاب حسینی نقش او را بازی میکند عکاس است و اهل موسیقی، تئاتر، کتاب و فیلم. ناصر برادر بزرگتر او دندانپزشک است. خسرو برای مدت کوتاهی به خانهی برادرش ناصر آمده است. او برچسبِ دوقطبی بودن را دارد و ناصر که این برچسب را ندارد گاهی در مقایسه با برادرش رفتار بدتر و پرخاشگرانهتری دارد. ناصر در میانِ بحثی ناراحتکننده به خسرو میگوید:" چهل سالته. اینم شد کار؟ کارت چیه که ما تا حالا نفهمیدیم؟ دو روز عکاسی، دو روز موسیقی. آخه تهش چی داشته برات؟" خسرو دوقطبی است. انسانی میانِ دو قطبِ افسردگی و شیدایی. در وضعیت افسردگی میترا _همسر ناصر- از او میپرسد:"چی حالت رو خوب میکنه؟" خسرو میگوید:"نمیدونم... میخوام برم."میترا میپرسد:"کجا؟" خسرو میگوید: نمیدونم." لحظات سیاه افسردگی را باید گذرانده باشید تا بدانید این دیالوگهای ساده چقدر دقیق نوشته شدند. فیلم پایانبندی بسیار خوبی دارد. خسرو که همهچیز یادش رفته فیلمهایی را که دوربین تبلت از گوشه اتاق گرفته میبیند. او بیهیچ واکنشی نسبت به لحظههای تلخی که دیده چشمهایش را میبندد و فیلم در سکوتِ تونلی که به زندگیِ پیش از این چند هفته میرسد تمام میشود.

برادرم خسرو فیلمی از احسان بیگلری

از ماجراهای اداره...