سوسن تسلیمی شمایل عصیان در برابر سرکوب

دعوتید به جشنِ تولدِ پرشور و صمیمیِ سوسن تسلیمی در سایتِ «کایه دو فمنیسم»:
پروندهی سوسن تسلیمی/ شمایل عصیان در برابر سرکوب

نوشتهای هم از هم هست. سطرهای پایانیِ نوشته را اینجا میگذارم. متن کامل را در نشانی مربوط به پرونده بخوانید.
«هیچوقت به ستاره شدن فکر نمیکردم. تربیت ما در گروه آربی مخالف هر نوع ستارهسازی بود. من البته مرام شخصیام این بود و نمیخواهم بگویم که همه در کارگاه اینطور بودند. آدمها مختلفاند. برای من تئاتر و فیلم یک کار معنوی است، یک کار درونی است. اثری که از آدم میماند، مهم است. کاری که ما میکنیم، فقط برای الان نیست، برای آیندگان هم هست و در تاریخ میماند. این تاریخ مملکت است که ثبت میشود…» تربیت و شخصیتِ تسلیمی چنین است و فقط به دنبال دیده شدنِ خودش نیست. او با بازی خود به دنبال ایجاد ِ نوعی هماهنگی درونی با سایر عناصر فیلم، بازیگران، داستان و شخصیتهاست. ۳۰ و چند سال از زمان ساخت این فیلم گذشته و قسمتی از تاریخ مملکت همین زندگی رضوانه و گلبوته است در این فضای روستایی و همین تصویر از بازی درخشانِ سوسن تسلیمی. «فیلمبرداری تمام شد و بعد از تدوین در جشنواره فجر پخش شد. همه به من گفتند در مراسم شرکت کن، تو جایزه بهترین بازیگر را میگیری. گفتم من نمیآیم. همکارها گفتند بیا، وگرنه اوضاع بدتر میشود. من را با اصرار بردند. اما جایزه را هم به من ندادند. به هیچکس ندادند. گفتند هیچکدام از بازیگرهای زن با معیارهای اسلامی نمیخوانده و جایزه به کسی تعلق نمیگیرد!»

قسمتی از تاریخ مملکت حرفهای سوسن تسلیمی در ۶۰ سالگی است، وقتی به زندگی خودش نگاه میکند. «ما میخواستیم کار بکنیم و نگذاشتند. چه کسی جواب تاریخ را میدهد؟ هزاران آدم به سرنوشت ما دچار شدند… هنوز حس میکنم خیلی از کارها را نکردهام. چهار سال اولم در سوئد صرف یاد گرفتن یک زبان جدید شد آن هم در ۳۶ سالگی در کشور تازهای که چه میداند تو که هستی و چه کردهای؛ یک غریبه بودی بدون هیچ شناسنامهای… برای همین خیلی حیف شد. خیلی از کارها را دلم میخواست بکنم و نشد… خب نشد دیگر!» نشد دیگر! نشد که فرصت تماشای این حضورِ زیبا و یگانه را در صحنههای تئاتر و سینمای این سرزمین داشته باشیم. زنی که وقتی کار تئاتر را شروع کرد، همیشه آرزو داشت عمری طولانی داشته باشد و روی صحنه پیر شود. «این پیش نیامد. من حالا دارم روی صحنه تئاترهای سوئد پیر میشوم…»

از ماجراهای اداره...