تاریخ قضاوت میکند که هرکس چه کاری کرده برای موسیقی

سفری در زمان
نگاهی به مستندِ «گلپا؛ ترانه و آواز»
منتشر شده در ماهنامه تجربه- دی ماه 1402

سطرهایی از نوشته: فضای موسیقی گلپا مورد علاقهام نبود. شاید من هم از گفتمان مسلط موسیقی در چهار دهه گذشته تاثیر گرفته بودم. گلپا مثل تعدادِ دیگری از هنرمندان به عنوانِ کسی مرتبط با فضای «کاباره» و «موسیقی کوچهبازاری» معرفی میشد. آنطور که در فیلم اشاره شد از گلپا سیصد کار رسمی منتشر شده است. دوستانی که تصور میکنند حتی اگر صدای گلپا حذف نمیشد، «نمیماند» چند کار از این مجموعه را شنیدند؟ میشود بدون ِشنیدن این کارها و بقیهی آثار آوازیِ ارزشمندِ پیش از انقلاب کل موسیقیِ ایران را در همین چهاردهه خلاصه کرد. اولین مواجههی جدی با گلپا وقتِ دیدنِ فیلمِ پازولینی در کلاس نئورئالیسم کامران شیردل بود و شنیدنِ ماجرای شکایتِ گلپا از پازولینی بهدلیل استفادهی بدون اجازه از صدایش در فیلمِ «مدهآ».
مستندِ «گلپا؛ ترانه و آواز» تقدیم شده به میرعلیرضا میرعلینقی و موسیقی مظلوم این مرز پرگهر. میرعلینقی را با نوشتههایش شناختم. نوشتههایی که با خواندن آنها توانستم گوشههای پنهانی از موسیقی این سرزمین را پیدا کنم.
اکبر گلپایگانی پسری بود که در پنج سالگی مادرش را از دست داد. او با آواز شروع کرد و آنطور که خودش گفت همواره عاشق بود. آوازش همچنان هست و به قولِ خودش «تاریخ قضاوت میکند که هرکس چه کاری کرده برای موسیقی.»

از ماجراهای اداره...