از ماجراهای اداره

این کتاب کلاس درس بود. نویسندهای که در نگاه اول ممکن است به نظر نرسد که اینهمه تکنیک و ظرافت را در اثرش بهکار گرفته. اثری مثلِ «همسایهها» که افرادِ مختلفی میتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. صدای محمود آنقدر آرامشبخش، زلال و قانعکننده بود که ذرهای از صداهای بلندِ اطرافم را نمیشنیدم. غرق شده بودم در کلمهها. بعد دیدم که هنوز «مدار صفر درجه»، «داستان یک شهر» و «زمین سوخته» را نخواندم. اینجا نوشتم تا یادم بماند هر سه را در اولین فرصتِ ممکن بخوانم. محمود از ساختمان داستان گفت، از جسارتِ دست زدن به تجر...